Home » Θέατρο » Κριτική: Ανεμοδαρμένα Ύψη

Κριτική: Ανεμοδαρμένα Ύψη

του Ευθύμη Ιωαννίδη

Είδαμε και σχολιάζουμε τα Ανεμοδαρμένα Ύψη, στο ΚΘΒΕ του Γιάννη Καλαβριανού

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, στο πλαίσιο της κλασικής δραματουργίας που υπηρετεί εδώ και χρόνια παρουσιάζει στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών το πιο πολυδιαβασμένο έργο της αγγλικής λογοτεχνίας και μία από τις μεγαλύτερες ιστορίες αγάπης και εκδίκησης, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Γιάννη Καλαβριανού.

Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη», το μοναδικό έργο της Έμιλυ Μπροντέ, το οποίο έγραψε όταν ήταν μόλις 29 ετών, έναν χρόνο πριν πεθάνει, αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευσης για την Τέχνη, χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο εμβληματικά ζευγάρια του παγκόσμιου ρεπερτορίου.

Λίγα Λόγια Για το Έργο: Aγγλία. 1847. Η Κάθριν και ο Χίθκλιφ μεγαλώνουν μαζί. Το μελαχρινό άστεγο αγόρι που ο πατέρας της Κάθριν, o κύριος Έρνσο, έφερε στο σπίτι θα γίνει ο αχώριστος σύντροφός της στα παιχνίδια και ο εκλεκτός της καρδιάς της. Μετά τον θάνατο του κυρίου Έρνσο, ο αδελφός της Κάθριν ταπεινώνει και μειώνει τον Χίθκλιφ, στερώντας του τη μόρφωση και κάθε ευκαιρία για εξέλιξη. Η Κάθριν, πιστεύοντας ότι ο Χίθκλιφ δεν είναι αντάξιός της, αποφασίζει να παντρευτεί κάποιον άλλο και ο Χίθκλιφ πικραμένος φεύγει από το σπίτι. Όταν επιστρέφει λίγα χρόνια αργότερα, η μεταμόρφωση του Χίθκλιφ είναι εντυπωσιακή. Ωστόσο, πίσω από τους εκλεπτυσμένους τρόπους του κρύβεται το άσβεστο μίσος για εκείνους που τον ταπείνωσαν και τον έκαναν να υποφέρει. Το σατανικό του μυαλό μηχανεύεται έτσι, ένα φοβερό σχέδιο εκδίκησης, που στο τέλος θα καταστρέψει και τον ίδιο.

 

H διασκευή και η καθολική παρουσίαση του έργου βασίστηκε εξ’ ολοκλήρου στην πρωτότυπη μορφή του γνωστού μυθιστορήματος. Η γλώσσα της παράστασης είναι διακριτικά ποιητική, σε γενικές γραμμές λυρική, με έμφαση στις λεπτομέρειες και στον συναισθηματικό κόσμο των ηρώων. Το κείμενο του έργου, όπως και το αρχικό κείμενο εμπεριέχει διάχυτες παρομοιώσεις, μεταφορές και προσωποποιήσεις δημιουργώντας στην παράσταση, την απαραίτητη ένταση. Κυριαρχεί διαρρήδην η πρωτοπρόσωπη αφήγηση, ενώ τα διαλογικά μέρη διαμορφώνουν μια συναισθηματική γλαφυρότητα στην αναπαράσταση των πράξεων, αλλά και της ψυχικής υπόστασης των χαρακτήρων.

Η παράσταση ξεκινά σαν μία τελετουργία, σαν μία υπενθύμιση πως πρόκειται να ανασύρουμε τις ζοφερές μνήμες της πύρινης λαίλαπα που δημιούργησε η αρρωστημένη αγάπη του Χίθκλιφ και της Κάθριν. Ο Γ. Καλαβριανός απέδωσε πιστά τη δομή του μυθιστορήματος, προσδίδοντας  την ομοδιηγητικής αφήγηση στον ρόλο της Νέλυ Ντιν, στην οικιακή βοηθό που επαναφέρει μνήμες και διηγείται από την αρχή την ιστορία της Κάθριν και του Χίθκλιφ, τον χειμώνα του 1801 στον νέο ενοικιαστή της έπαυλης Θράσκρος Γκρέιντζ τον κύριο Λόκγουντ, που στην παράσταση διαδραματίζει το κοινό.

Στον ρόλο του Χίφκλιφ ο Γιώργος Γλάστρας, δεν κατάφερε δυστυχώς, παρά τη φιλότιμη προσπάθεια που κατέβαλε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να ξεδιπλώσει επαρκώς τον πολυσύνθετο χαρακτήρα του Χίθκλιφ, μην καταφέρνοντας έτσι να ακουμπήσει το συναίσθημα των θεατών. Αντιθέτως, η Μαριάνθη Παντελοπούλου ως Κάθριν, απέδωσε με πειστικότητα  την παιδικότητα, την αφέλεια και τον εγωκεντρισμό μίας αθεράπευτα κακομαθημένης Κάθριν που απαιτεί την αγάπη από όλους.

Η Έφη Σταμούλη, μία από τις σημαντικότερες θεατρικές φυσιογνωμίες της πόλης, πληθωρική, ακατάπαυστη, ειρωνική, με χιούμορ, καυστική όταν έπρεπε και με συστολή λόγω της θέσης της, αλλά και ευαίσθητη ψυχή που ανίχνευε τον πόνο και τη μοναξιά στους άλλους, ανέλαβε το αφηγηματικό μέρος της δράσης στον ρόλο της οικονόμου Νέλυ, δικαιώνοντας έτσι  την επιλογή του σκηνοθέτη.

 

Οι υπόλοιποι ρόλοι αποδόθηκαν σε γενικές γραμμές διεκπεραιωτικά δίχως εκφραστικά λάθη και ερμηνευτικές  αδυναμίες. (Αίγλη Κατσίκη (Ισαβέλλα), Γιώργος Κολοβός (Έντγκαρ), Αγγελική Νοέα (Φράνσις), Γρηγόρης Παπαδόπουλος (Χίντλεϋ), Κωστής Ραμπαβίλας (Έρτον), Ορέστης Χαλκιάς (Λίντον), Αρετή Σεϊνταρίδου (Κάθυ), Ορεστη Παλιαδέλης (Ιωσήφ).

Το σκηνικό αξίζει να υπογραμμιστεί πως είναι υπέροχο, ευρηματικό, συμβολικό και  ευφυέστατο, δοσμένο από τον ταλαντούχο και διακεκριμένο Γιάννη Θαβώρη. Πιο συγκεκριμένα,  ο  ταλαντούχος σκηνογράφος μέσα από το κεκλιμένο δάπεδο από σανίδια στο πάτωμα, την κεκλιμένη, επίσης, σκαφωτή στέγη και στο βάθος τα χερσοτόπια κατάφερε να μας ταξιδέψει στην Αγγλία του 18ου αιώνα.

Φτάνοντας στη σκηνή του απολογισμού, στη μαγευτική εικόνα της χιονισμένης σκηνής, οι ρυθμοί χαλαρώνουν, ο χρόνος κυλά πλέον αργά και οι θεατές παρασυρμένοι στον εξολομογητικό χορό του Χίθκλιφ αναρωτιούνται για την ουσία της ζωής… Μπορεί επιτέλους ο Χίθκλιφ να νιώσει στο επέκεινα, απρόσκοπτα,  αυτό το χειμαρρώδες κόκκινο του έρωτα στο πλάι της μοναδικής τους αγάπης, της Κάθριν!

Check Also

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ Μέλισσας

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ Μέλισσας – Κυριάκος Αθανασιάδης

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ Μέλισσας, Κυριάκος Αθανασιάδης, ΨΥΧΟΓΙΟΣ, 2018, από τη Μαρία Φουσταλιεράκη Σε μια …

One comment

  1. Αλεξάνδρα

    Συμφωνώ απόλυτα για τον Heathcliff… δεν ήταν διόλου πειστικός. Αλλά δεν διέκρινα αισθαντικότητα στην Catherine επίσης, η οποία τα έκανε όλα σωστά χωρίς όμως να συγκινήσει με την τραγικότητα του ρόλου της. Το βάρος της παράστασης το σήκωσε η κ.Σταμούλη με τον όγκο της ερμηνίας της και την ευχαριστώ!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Κάντε like στη σελίδα του evosmos.org στο Facebook Έτσι θα ενημερώνεστε πρώτοι για τα νέα της καθημερινότητας.

Κλείσιμο