Home » Θέατρο » Γκιακ

Γκιακ

του Ευθύμη Ιωαννίδη

Σε μια συμμετοχική ευωχία, σε μια γιορτή “ένωσης” ξετυλίγονται οι ιστορίες των συνδαιτυμόνων του, ιστορίες (απαγορευμένου) έρωτα και πολέμου, αίματος και εκδίκησης δηλαδή οι ιστορίες του “Γκιακ” στο κρατικό θέατρο βορείου Ελλάδος. Γκιακ σημαίνει άλλωστε στα αρβανίτικα αίμα, συγγένεια εξ αίματος, βεντέτα, αντεκδίκηση και φυλή.
Οι πρωταγωνιστές αυτών των ιστοριών, αρβανίτες από τα χωριά της Λοκρίδας, έχουν πολεμήσει στη μικρασιατική εκστρατεία κι έχουν όλοι βιώσει από πρώτο χέρι, το βίαιο άγγιγμα του πολέμου και της μάχης. Όταν πια επιστρέφουν στην πατρογονική εστία δεν είναι οι ίδιοι. Θα συγκρουστούν με τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας που τους άνδρωσε και θα κλονιστούν τα μάλα, καθώς τίποτα πια στη θέαση του γύρω τους κόσμου δεν είναι το ίδιο. Με έναν τραχύ λαϊκό και έντονα προφορικό λόγο, θα εκμυστηρευτούν τις ιστορίες τους και θα μας κάνουν κοινωνούς των ηθικών και ψυχικών τους διλημμάτων, μεταφέροντας ταυτόχρονα με τη δικιά τους οπτική τη βίαιη μεταμόρφωση όλου του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
Μπλεγμένες αφηγήσεις με αντίλαλη αίσθηση, σε παραλληλισμούς ιδιωματικών διασταυρώσεων, σε ένα δυναμικό αποτέλεσμα φυσικών ήχων, τραγουδιών, πολλαπλών εξομολογήσεων και εσωτερικών αντηχήσεων ξεδιπλώνονται ενώπιον των θεατών, γύρω από ένα τραπέζι – πεδίο, που μετουσιώνεται σε: γη και χωρίζει σε δυο στεριές- πατρίδες τους πρωταγωνιστές, σε μαρμάρινη επιφάνεια χαμάμ, σε τόπο εκτέλεσης, σε σφαγείο, σε σημείο συνάντησης και σε παρ’ ολίγον γιορτή ομαδική. Εκεί στο τραπέζι-πλαίσιο λοιπόν, εκτυλίσσονται οι τέσσερις ιστορίες του Γκιακ, ως θεατρικό αποτύπωμα, ενώπιον του εαυτού τους και των άλλων.
Το αποτέλεσμα της θεατρικής πράξης είχε διαρρήδην ένταση και αδήριτη αμεσότητα αντιθετικών καταστάσεων σε έναν κυκλικό επαναπροσδιορισμό. Οι ηθοποιοί που ενσάρκωσαν τα πρόσωπα των ιστοριών του Γκιακ, απέδωσαν σταδιακά με ευρηματικό τρόπο την εικόνα της έκρηξης, της απομόνωσης, του απολογισμού. Υποδύθηκαν πολλούς ρόλους, σε μια ατμόσφαιρα επιτάχυνσης και οριακών καταστάσεων. Έγιναν οι πρωταγωνιστές, ο χορός, η συλλογική και η ατομική αντι-ηρωϊκή περίπτωση, στην εικόνα μιας γιορτής-επιστροφής, που οδηγείται κλιμακωτά στην αναπόδραστη σκληρότητα, η οποία στοιχείται στις αποκαλυπτικές σκηνές και στον φαύλο κύκλο του πορφυρού αίματος.
Οι ερμηνείες ήταν αναμφήριστα δυνατές και εγγεγραμμένες στον άξονα της ατομικής αντίδρασης, της ωμής βίας, της αήθους ατίμωσης, της ζοφερής εκδίκησης. Από το ανεπεπταμένο έδαφος της στέρησης, των ενστίκτων, της παθητικότητας, του φόβου, της αναμονής, της φυγής, της νοσταλγίας, της επανένταξης, της αποδοχής, της κατακραυγής, του δικαίου, της φυλή, στη σκοτεινή ρίζα. Η λιτή και συνάμα υπαιχνιτική συνάμα σκηνοθεσία της Γεωργίας Μαυραγάνη σε καθηλώνει, ενώ οι διάσπαρτοι συμβολισμοί δρουν επικουρικά προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία!

Check Also

Παύλος Σιταρίδης: Προβλήματα σχολικής στέγης στο Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου

Παύλος Σιταρίδης: Προβλήματα σχολικής στέγης στο Δήμο Κορδελιού-Ευόσμου

της  Ολυμπίας Σαλαγιάννη To πρόβλημα της σχολικής στέγης που αντιμετωπίζει ο Δήμος Κορδελιού-Ευόσμου είναι ένα θέμα …

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Κάντε like στη σελίδα του evosmos.org στο Facebook Έτσι θα ενημερώνεστε πρώτοι για τα νέα της καθημερινότητας.

Κλείσιμο